Verdriet, rust en plezier kunnen naast elkaar bestaan
Vandaag wordt mijn dochter 28 jaar en dat doet iets met me. Want hoe lang er ook geen contact is en hoeveel teleurstellingen er inmiddels achter me liggen, het oergevoel van ‘moeder zijn’ verdwijnt nooit. De afstand tussen ons is groot geworden maar ik ben en blijf haar moeder, wat er ook tussen ons is gebeurd en welke weg zij nu ook kiest.
Ik heb jarenlang gehoopt op herstel en contact, op een moeder-dochterrelatie zoals ik die zo graag had willen hebben. Ik heb geprobeerd, gewacht, verlangd en verdriet gehad. Soms was dat verdriet bijna niet te dragen, maar na zes jaar heb ik iets bijzonders ontdekt:
Ik mis wel een kind, maar ik mis niet meer de mijne
Dat bedenk je toch niet als je vol liefde een kleintje de wereld op perst. En als ik aan mijn dochter denk, komen zeker ook heel veel mooie herinneringen naar boven.
Sweet memories
Zoals die vakantie op Kreta toen ze tweeënhalf jaar was en mijn moeder, mijn dochter en ik samen op pad waren. Ze was nog niet zindelijk en mijn moeder had bedacht dat we gewoon het potje overal mee naartoe zouden nemen. Ik zag ons al over de boulevard lopen met een potje, maar mijn moeder vond zelden iets gek. En warempel, na die vakantieweek was mijn dochter zindelijk!
Ook tijdens het eten had mijn dochter zo haar eigen ideeën. Als we ergens in een parkje een broodje gingen eten, wilde mevrouw opeens absoluut niet bij ons zitten. Nou, dan ging ze toch ergens anders zitten? Dat mocht natuurlijk best, zolang we haar maar goed in de gaten hielden. Met haar eigenwijze koppie en dat heerlijke karaktertje was ze soms ook werkelijk hilarisch en om op te eten.
Als ik daaraan terugdenk, zie ik haar weer helemaal voor me: dat kleine meisje met haar eigen wil, haar spontaniteit, haar liefdevolle armpjes om me heen, haar lach en haar grapjes. Ook haar prachtige en vaak wijze opmerkingen staan me nog helder bij. Het zijn herinneringen die ik bij me zal dragen en die een dierbaar plekje in mijn hart hebben.
De pijnlijke werkelijkheid
Maar de dochter die ik de laatste jaren heb leren kennen, is een totaal andere persoon geworden. Het is onbegrijpelijk hoe weinig ik haar nog ken. De afstand, de beïnvloeding, de manipulatie en de denigrerende manier waarop zij met mij is omgegaan, hebben ervoor gezorgd dat ik mijn dochter niet meer mis. Ik mis het kleine meisje dat ik heb grootgebracht en de moeder-dochterband die er ooit was, maar ik verlang niet meer naar de relatie die mij veel verdriet en radeloosheid heeft gebracht.
Jarenlang heb ik niet alleen verdriet gehad, maar ook geworsteld met ongeloof, zelftwijfel, woede en schuldgevoel. Wat heb ik verkeerd gedaan? Had ik nog iets anders kunnen doen? Ik heb mezelf vaak genoeg afgevraagd of ik tekortgeschoten ben als moeder. Ik weet hoeveel liefde ik heb gegeven en hoeveel moeite ik heb gedaan om de verbinding te behouden. Maar ik kan niet in mijn eentje het contact herstellen en hoef mezelf niet langer steeds opnieuw te verhoren. Dat inzicht geeft me rust en ruimte om niet alleen te kijken naar wat ik ben kwijtgeraakt, maar ook aandacht te hebben voor wat het leven me brengt.

Niet iedereen begrijpt die rust
Binnen groepen voor ouders die te maken hebben met ouderverstoting, zie ik hoe verschillend ouders met hun verdriet omgaan en hoe moeilijk het soms kan zijn wanneer een lotgenoot een andere weg kiest dan ik. Soms krijg ik opmerkingen met ongeloof en boosheid wanneer ik schrijf dat je ook weer kunt lachen, plezier kunt hebben en positieve momenten kunt ervaren. Maar daarmee ontken ik mijn verdriet niet. Hou ik dan niet genoeg van mijn kind wanneer ik niet iedere dag zichtbaar lijd?
Iedere situatie van ouderverstoting kent haar eigen verhaal en eigen pijn. Ik schrijf dit niet omdat mijn verdriet voorbij is of omdat ik vind dat je er positief mee moet omgaan. Integendeel, het verdriet mag er zijn en het gemis ook en haast je vooral niet in je verwerking. Ieder bewandelt daarin een eigen weg. Maar ik heb óók ontdekt dat er een moment kan komen waarop je naast dat verdriet weer ruimte voelt voor jezelf, voor rust en voor plezier. Dat is waar ik nu sta en vandaag vier ik dan ook zeker mezelf.
Vandaag ga ik niet zitten wachten op een berichtje of een teken van erkenning. Dat komt echt niet. Dat weet ik honderd procent zeker. Vanavond trakteer ik een lieve vriendin op een lekker etentje, omdat ik mijn moederschap vier. Ik mag trots zijn op de moeder die ik ben, op de liefde die ik heb gegeven, op de warmte die ik in haar leven heb gebracht en op alle pogingen die ik heb gedaan om de verbinding te behouden.
Ik hoef mezelf niet te bewijzen, niet aan mezelf en niet aan haar. Ik heb ontzettend mijn best gedaan en alles aan liefde gegeven wat ik in mij had. Ik kan mezelf zo oprecht en liefdevol aankijken. Misschien is dat wel een van de mooiste inzichten die ik na al die jaren heb gekregen.
Mijn verdriet hoeft niet te verdwijnen om ook rust en plezier te kunnen ervaren. Ik ben een moeder die een dochter mist, maar daarnaast ook ruimte heeft gevonden voor zichzelf en voor de dingen die mij goeddoen. En misschien is dat uiteindelijk ook een vorm van liefde, voor mijn dochter én voor mezelf.
Mocht mijn dochter deze woorden ooit lezen, dan hoop ik dat ze kan inzien dat dit mijn verhaal is, mijn liefde, mijn beleving, mijn geschiedenis en mijn waarheid. Ook die mogen en moeten er kunnen zijn.
Verdriet, rust en plezier kunnen naast elkaar bestaan. En vanavond? Vanavond mogen ze alle drie gewoon even bij ons aan tafel komen zitten. ❤️



